programma

Ribs en Blues, Drivin' and Crying

 Dauwpop aftermovie 2014




AC/DC Rock or Bust

 Dublin!




pierre's concerttip

Therapy?
Waar: |Hedon Zwolle
Wanneer: 5 april 2015
Website: klik hier
Crosby, Stills & Nash
Waar: HMH
Wanneer: 24 september 2015
Website: klik hier
Paul Carrack
Waar: Metropool Hengelo
Wanneer: 10 oktober 2015
Website: klik hier

twitter
upcoming
De Rock n Roll Business club is opgericht met
als doel het creeren van een platform voor
muziekliefhebbende ondernemers die op een
exclusieve wijze concerten en evenementen
bezoeken en daarmee een netwerk vormen
waarin contacten en samenwerking onderling
en met derden worden bevorderd.
laatste evenement

reacties leden

Door: Gerard Elferink
Onderwerp: Joe Bonamassa | HMH

Dit keer zijn we met de club onderweg naar Joe Bonamassa. Een van de betere gitaristen van dit moment. Na wat vertraging kwamen we met onze vip-bus toch nog op tijd aan bij de Heineken Music Hal. Daar werden we echt in de watten gelegd. Een aparte ingang voor ons, nette garderobe en een speciale ruimte waar heerlijke hapjes werden gemaakt en geserveerd. Om iets voor acht uur betraden wij ons balkon in de zaal. Schuin voor ons JB, achter ons een bar en zoals altijd een geweldig geluid in de zaal. Wat wil je nog meer.
Klokslag acht uur doven de lichten en betreedt Bonamassa onder de supersnelle hillbillie-klanken van Highway To Hell zoals die wordt uitgevoerd door Hayseed Dixie, het podium van de grote hal. Samen met drummer/percussionist Tal Bergman en toetsenist Arlan Schierbaum wordt de eerste set uitsluitend akoestisch gespeeld.
Met Jelly Roll van het album Sloe Gin wordt direct teruggeblikt in het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van de 35-jarige muzikant. Tom Waits’ Jockey Full Of Bourbon blijft toch altijd een vreemde gewaarwording om in een zo steriele vertolking uitgevoerd te zien worden maar het siert de muzikant een uitdaging als deze niet uit de weg te gaan. De gretigheid blijkt onder meer uit het feit dat Bonamassa de set niet met zes-snaren uitgespeeld krijgt en dan moet de vingervlugge Woke Up Dreaming nog gespeeld worden. Hij bekend terloops een voorkeur te hebben voor ‘five-strings’.


We horen een stoomlocomotief op gang komen terwijl de rest van de band aansluit. Het is meteen gedaan met het zo intieme karakter van het eerste deel als The Slow Train voluit gaat. Geluid en licht is perfect op elkaar afgestemd en de ronkende Gibson in combinatie met de stomende begeleidinsband doen de stoeltjes in de zaal vibreren. Bergman dreigt bijna door zijn drumvellen te hakken en Carmine Rojas lijkt alle vijf snaren uit zijn bas te trekken.
Bonamassa speelt vanavond een nagenoeg perfect optreden dat ook nog eens tot in de puntjes geregisseerd lijkt.


Hoewel hij vanaf het prille begin geheel onterecht voornamelijk beschouwd wordt als een bluesgitarist bevat het optreden van vanavond juist een hoog en zeer geslaagd bluesgehalte.
Eigen werk als Dust Bowl en Dislocated Boy worden afgewisseld met Sam Brown’s Stop, Mose Allison’s Young Man Blues, Little Walter’s You Better Watch Yourself en Who’s Been Talking van Howlin’ Wolf. Zeer verrassend is de aanwezigheid van Doug Henthorn die halverwege het optreden aan de zijkant van het podium blijft staan maar even later verantwoordelijk is voor een absoluut hoogtepunt met het door hem gezongen Tea For One, één van de mooiste Led Zeppelin-nummers ooit die in het verlengde ligt van Since I’ve Been Loving You. Bonamassa trekt zich op gepaste wijze terug om de spots volledig op de vocale verrichtingen van Henthorn te laten schijnen. Met Sloe Gin en ZZ Top’s Just Got Paid, waarin zowel Whitesnake’s Still Of The Night als Led Zeppelin’s Dazed And Confused subtiel zijn verweven, als uitsmijters, komt een einde aan een ronduit indrukwekkend optreden van een muzikant die momenteel in een absolute topvorm verkeert.
De complete setlist vind je hier
Met dank aan de recensie en foto’s van Bluesmagazine, www.bluesmagazine.nl
Meer foto’s vind je hier
De video is gemaakt door Harrie Huisman

archief